2015, ജൂൺ 13, ശനിയാഴ്‌ച

അഹിംസാഗീത?

It is a well-known fact that the first of all the commandments of the Buddhist creed is ''Thou shalt not kill'' [but] Chinese books contain various passages relating to Buddhist monks who freely indulged in carnage and butchery and took an active part in military expeditions of every description, thus leaving no room for doubt that warfare was an integrate part of their religious profession for centuries. —J. J. M. de Groot, 1891

ബുദ്ധനായിരുന്നു കൃഷ്ണനു പകരം അര്‍ജ്ജുനന്റെ സാരഥിയെങ്കില്‍? രവിചന്ദ്രന്റെ ബുദ്ധനെ എറിഞ്ഞ കല്ലിന്റെ ഒരു പ്രധാന പോയിന്റ്‌ അതാണ്‌. ആഹിംസാവാദിയായ ബുദ്ധന്‍ ഇടപെട്ട് യുദ്ധം ഒഴിവാക്കുമായിരുന്നു എന്നാണ് സൂചന. നമ്മുടെ 'സൊ കോള്‍ഡ്' ചരിത്രകാരന്മാര്‍ പറഞ്ഞു പരത്തിയ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് ബുദ്ധമത രാജാക്കന്മാരെല്ലാം അക്രമം വെടിഞ്ഞാണ് രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നത് എന്നത്. ബുദ്ധമതത്തിലെ അഹിംസ കാരണമാണ് ബുദ്ധമതം ഇന്ത്യയില്‍ ക്ഷയിച്ചത് എന്നൊരു വഷളന്‍ സിദ്ധാന്തം പോലും നമ്മുടെ ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളില്‍ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാജാക്കന്മാര്‍  യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് വിദേശികള്‍ വന്ന്  എല്ലാം കീഴടക്കിയത്രെ. യുദ്ധം മറന്ന ക്ഷത്രീയരെ ഉത്തേജിപ്പിക്കാനാണ് ഭഗവത് ഗീത എഴുതപ്പെട്ടത് എന്നൊരു പൊട്ട സിദ്ധാന്തം പോലും വന്നു. :-) എന്താ ഇതിനൊക്കെ പറയാ? A chain is only as strong as its weakest link എന്നാണല്ലോ. ബുദ്ധമതം കാരണം ഇവിടെ അഹിംസ പൂത്തുലഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് തെളിഞാലല്ലെ ഇത്തരം മുട്ടുശാന്തി  തിയറികള്‍ ആവശ്യമുള്ളൂ.

മഹാഭാരതത്തിലെ ഗീതോപദേശത്തിനു സമാനമായി ബുദ്ധന്റെ കാലത്തുതന്നെ നടന്ന ഒരു സംഭവം പറയാം. ഒരിക്കല്‍ ബിംബിസാരന്റെ കുറെ പടയാളികള്‍ക്ക് യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ മടുപ്പുണ്ടായി. മഹാഭാരതത്തില്‍ നമ്മുടെ അര്‍ജ്ജുനനു സംഭവിച്ചതു തന്നെ. ഒരു അര്‍ജ്ജുന വിഷാദയോഗം. യുദ്ധത്തിലെ ക്രൂരതകള്‍ മടുത്ത അവര്‍ പാട്ടാളം വിട്ടുപോയി ബുദ്ധമതത്തില്‍ ചേര്‍ന്നു. രാജാവ് ആവശ്യപ്പെട്ടാല്‍ ക്ഷത്രീയര്‍ യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ പോയിരിക്കണം. യുദ്ധത്തില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടുന്നവര്‍ക്ക് കനത്ത ശിക്ഷയാണ്. തലവെട്ടലും, നാക്ക് പിഴുതെടുക്കലും, വാരിയെല്ല് ചവിട്ടി ഒടിക്കലുമൊക്കയാണ് നാട്ടുനടപ്പുള്ള ശിക്ഷകള്‍.മഹാഭാരതത്തിലെ ശാന്തിപര്‍വ്വത്തിലും യുദ്ധത്തിനു വൈമുഖ്യം കാണിക്കുന്ന ക്ഷത്രീയര്‍ക്കുള്ള ശിക്ഷ പറയുന്നുണ്ട്.

"He who desires to save his own life-breaths by deserting his comrades, should be slain with sticks or stones or rolled in a mat of dry grass for being burnt to death. Those amongst the Kshatriyas that would be guilty of such conduct should be killed after the manner of killing animals.Shanthi parva-97)

(വര്‍ണ്ണ ധര്‍മ്മം താഴ്ന്ന വര്‍ണ്ണത്തോടു മാത്രമുള്ള അനീതിയാണ്, ഉയര്‍ന്ന വര്‍ണ്ണക്കാര്‍ സുഖിച്ചു ജീവിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന നമ്മുടെ പൊതു ബോധത്തിന്റെ മുനയൊടിക്കുന്നതാണ് ഈ സംഭവം. ക്ഷത്രീയന്റേയും പണി അത്ര എളുപ്പമൊന്നുമല്ലായിരുന്നു.)

സൈന്യത്തില്‍ നിന്നുള്ള കൂട്ടമായ ഈ കൊഴിഞ്ഞു പോക്ക് ബിംബിസാരന്‍ അറിഞു. അതിര്‍ത്തിയില്‍ താന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ഒരു പട്ടാളനീക്കത്തിന് ആവശ്യത്തിനു സൈനികരില്ല. (ഈ സംഭവം നടക്കുമ്പോള്‍ ബിംബിസാരന്‍ ബുദ്ധമത വിശ്വാസിയാണ്. അതായത് അഹിംസാവാദി. അങ്ങേരെന്തിനാ പിന്നെ അയല്‍ രാജ്യം ആക്രമിക്കാന്‍ പോകുന്നത്? അങ്ങേര്‍ക്ക് സൈന്യമെന്തിനാ?)

കാര്യം ബുദ്ധനും ബിംബിസാരനും ''അടേം ചക്കരേം'' പോലാണ്. പക്ഷേ അതു വേറെ, ഇതു വേറെ. ബിംബിസാരന്‍ നേരെ ബുദ്ധനെ ചെന്നു കണ്ടു ബഹുമാനപൂര്‍വ്വം തൊഴുത്‌ വണങ്ങിയ ശേഷം നല്ല നൈസായി ബുദ്ധനെ അങ്ങ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. മേലാല്‍ ഇത്തരം പണി കാണിക്കരുത്. ഇത്തരം സന്യാസിമാരിലൊന്നും വിശ്വാസമില്ലാത്ത രാജാക്കന്‍മാര്‍ ഭിക്ഷുക്കളെ പല വിധത്തില്‍ ഉപദ്രവിക്കാറുണ്ട്. എന്നെക്കൊണ്ട് അതൊന്നും ചെയ്യിക്കരുത്...!!

''Lord, there are unbelieving kings who are disinclined (to the faith); these might harass the Bhikkhus even on trifling occasions. Pray, Lord, let their reverences not confer the pabbagga ordination on persons in royal service.' (Mahavagga 1:40)
 

ബുദ്ധന്‍ ഏതാ മൊതല്. ഒടനെ കാര്യം പിടികിട്ടി. He knew which side of his bread is buttered. :-) രാജാവിനെ പിണക്കിയാല്‍ പ്രശ്നമാണ്. ഉടനെതന്നെ രാജാവിന്റെ സേവകരെ ബുദ്ധ സംഘത്തില്‍ ചേര്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് നരകമാണ് വിധിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. പാവം സൈനികരുടെ വിഷാദയോഗമൊന്നും ബുദ്ധന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. യുദ്ധം മടുത്ത സൈനികര്‍ക്ക് വേണ്ടി ബിംബിസാരനോട് ഒരു അഹിംസാഗീത ഉപദേശിക്കാനൊന്നും ബുദ്ധന്‍  മിനക്കെട്ടില്ല. രാജാവിന്റെ സേവകര്‍ക്ക് എന്താ നിര്‍വ്വാണത്തിന് അര്‍ഹതയില്ലെ? ഒരു ആഹിംസഗീത ഉണ്ടാവുന്നെങ്കില്‍ അതിന്  ഇതിനേക്കാള്‍ പറ്റിയ വേറൊരു സമയമില്ല.  'സ്വധര്‍മ്മോ നിധനം ശ്രേയഃ പരധര്‍മ്മോ ഭായാവഹഃ'' സ്വധര്‍മ്മം ചെയ്യുന്നതാണ് നിനക്ക് നല്ലത്, അന്യന്റെ ധര്‍മ്മം ഭയാനകമാണ് എന്ന് കൃഷ്ണന്‍ അര്‍ജ്ജുനനോട് പറഞ്ഞത് തന്നെയല്ലെ ഇവിടെ ബുദ്ധനും ആ സൈനികരോട് പറയാതെ പറയുന്നത്?

പസേനദി രാജാവിന്റെ ജോലിക്കാരനായ ഒരാളെ ബുദ്ധന്‍ തന്റെ മതത്തില്‍ ചേര്‍ക്കുന്നത് രാജാവിനോടു അനുവാദം വാങ്ങിച്ച ശേഷമാണ് എന്ന് അവദാനശതകത്തില്‍ കാണാം. ഈ ആധുനിക കാലത്തുപോലും ബുദ്ധമതത്തില്‍ ചേരാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോട് അയാള്‍ രാജസേവകനാണോ എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ടത്രെ. രാജസേവകര്‍ക്ക് ബുദ്ധമതത്തില്‍ ചേരാനാകില്ല. (ഓഫ്‌ ടോപ്പിക്ക്:..... എങ്കില്‍ നമ്മുടെ ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് ബുദ്ധമതത്തില്‍ ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഈ ചോദ്യത്തിനു എന്ത് മറുപടി കൊടുത്തിരിക്കും? അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗവണ്‍മെന്റ്റ് ജോലി രാജസേവനമായി കൂട്ടുമോ?)

ഒരിക്കല്‍ ബിംബിസാര രാജാവിന്റെ രാജ്യത്ത് താമസിക്കവെ പസേനദി രാജാവ്  ബുദ്ധനെ കാണാന്‍ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ബിംബിസാര രാജാവ് അനുവദിച്ചാല്‍ മാത്രമെ ആശ്രിതനായ താന്‍ വരൂ എന്ന് പറഞ്ഞവനാണ്‌ ബുദ്ധന്‍. (അവദാനശതകം) രാജാവിനോട് അത്രമാത്രം വിധേയത്വം കാണിക്കുന്ന ബുദ്ധന് രാജാവിനെ ഉപദേശിച്ച് ഒരു യുദ്ധം ഒഴിവാക്കാനുള്ള ആമ്പിയറുണ്ടാകുമോ?

യോദ്ധജീവ സുത്തയില്‍ (സംയുക്ത നിഖായ 42:3)  രസകരമായ ഒരു കഥയുണ്ട്. ഒരു പടയാളി ബുദ്ധനോട് ഒരു സംശയം ചോദിക്കുന്നു. ''യുദ്ധത്തില്‍ മരിക്കുന്ന പടയാളികള്‍ക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗം കിട്ടും എന്നു പറഞ്ഞുകേള്‍ക്കുന്നതില്‍ (ഭഗവത് ഗീതയില്‍ കൃഷ്ണന്‍ ഈ സ്വര്‍ഗ്ഗലാഭത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.) സത്യമുണ്ടോ?'' ബുദ്ധന്‍ ഉത്തരം പറയാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി. സൈനികന്‍ വിട്ടില്ല. ആവര്‍ത്തിച്ചു ചോദിച്ചു ബുദ്ധനെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു. ഒടുവില്‍ നിവര്‍ത്തിയില്ലാതെയാണ്  ബുദ്ധന്‍ ഉത്തരം പറയാന്‍ തെയ്യാറാകുന്നത്. എതിരാളിയെ കൊല്ലണമെന്ന് വിചാരത്തോടെ മരിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് നരകമാണ് കിട്ടുക.

''If others then strike him down and slay him while he is thus striving and exerting himself in battle, then with the breakup of the body, after death, he is reborn in the hell called the realm of those slain in battle.'' (Samyuktha Nikhaya 42:3)

(കൊല്ലണമെന്ന ചിന്തയില്ലാതെ യുദ്ധം ചെയ്യാം എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം. വെറുതെയാണോ ശ്രീകൃഷ്ണനും നിഷ്കാമ കര്‍മ്മം ഉപദേശിക്കുന്നത്? മനസില്‍ ഫലചിന്ത പാടില്ല. 'കര്‍മ്മണ്യേ വാധികാരസ്ഥേ......' )

എനിക്ക് തോന്നുന്നത് രാജാവിനെ പേടിച്ചായിരിക്കും ബുദ്ധന്‍ മറുപടി പറയാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറാന്‍ ശ്രമിച്ചത് എന്നാണ്. തീര്‍ച്ചയായും ബുദ്ധന്റെ നാല്പത്തഞ്ചു വര്‍ഷത്തെ മത പ്രചരണത്തിനിടക്ക് ഒരു ആഹിംസാഗീതയുടെ ആവശ്യമുള്ള (എവിടെയും തൊടാതെയുള്ള എങ്ങനെയും വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളല്ല. വ്യക്തമായ ഉത്തരം. സംയുക്ത നിഖായയിലെ മാരസുത്തയില്‍ കൊലകളോ മറ്റു ശിക്ഷാവിധികളോ കൂടാതെ രാജ്യം ഭരിക്കാനാവുമോ എന്ന് ബുദ്ധന്‍ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ചിന്ത എവിടെയും എത്തുന്നില്ല. ആ പ്രശ്നം  തുടര്‍ന്ന് അതില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നേയില്ല.) സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഇഷ്ട്ടം പോലെയുണ്ടായിരുന്നു.

അക്കാലത്തെ മൂന്നു മഹാരാജാക്കന്മാര്‍ -കോസലത്തിലെ പസേനദി, മഗധയിലെ ബിംബിസാരന്‍, തുടര്‍ന്ന് രാജാവായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകന്‍ അജാതശത്രു- ഇവര്‍ ബുദ്ധന്റെ അനുയായികളായിരിക്കെ തന്നെ ഇഷ്ട്ടം പോലെ യുദ്ധങ്ങള്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അജാതശത്രുവും സഹോദരനുമായും അടിപിടികള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. (ആ കഥ രസമാണ്. സുഗന്ധ ജലം തുമ്പികൈയിലൂടെ ചീറ്റാന്‍ ശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ട  ഒരു ആനയുണ്ടായിരുന്നത്രെ. (ശരിക്കും പനിനീര് തളിക്കുന്ന ആന. :-)) ഈ ആനയും വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു രത്നമാലയുമായി സഹോദരന്‍ കടന്നു കളഞ്ഞു. രാജപ്രതാപത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങളായ ഇവകള്‍ക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു യുദ്ധം.)

ബന്ധുക്കളായിരുന്ന പസേനദിയും അജാതശത്രുവും തമ്മില്‍ തന്നെ ഒന്നില്‍കൂടുതല്‍ തവണ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ അജാതശത്രു പസേനദിയുടെ കോസലം ആക്രമിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ബുദ്ധനെ ചെന്ന് കണ്ടു ഉപദേശം ചോദിക്കുന്നു പോലുണ്ട്. എന്നിട്ടും ങേഹേ....... നോ ബുദ്ധഗീത. ബുദ്ധന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായ പസേനദിയും ബിംബിസാരനും സ്വന്തം മക്കളുടെ കൈകൊണ്ടാണ് മരിക്കുന്നത്. ബുദ്ധന്റെ ജീവിതകാലത്തുതന്നെയാണ് ശാക്യന്മാരുടെ വംശം തന്നെ ഉന്മൂലനം ചെയ്ത് പസേനദിയുടെ മകനായ വിധുധഭന്‍ അവരുടെ രാജ്യം കോസലത്തോടു ചേര്‍ക്കുന്നത്. ബുദ്ധന്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ ഒരുപക്ഷേ അതൊക്കെ തടയാന്‍ കഴിയേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ വിചാരിക്കണം.

ബുദ്ധനെക്കൊണ്ട് ഒരു ചുക്കും നടക്കില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. രാജാക്കന്‍മാര്‍ ബുദ്ധനോട് വളരെ അനുഭാവപൂര്‍വ്വം പെരുമാറിയിരുന്നതുകൊണ്ട് ബുദ്ധനും തിരിച്ചു അവരെ പിണക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. രാജകാര്യങ്ങളില്‍ ഇടപെട്ടു രാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കാതിരിക്കാന്‍ ബുദ്ധന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ബുദ്ധന്‍ തന്റെ ശിഷ്യന്‍മാരോട് പക്ഷം പിടിക്കലുകളില്‍ നിന്ന് വിട്ടു നില്‍ക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നു മാത്രമല്ല രാജാവിനെ അനുസരിക്കണം എന്ന് ഭിക്ഷുക്കള്‍ക്ക് പ്രത്യേക നിര്‍ദ്ദേശവും കൊടുത്തിരുന്നു. 'I prescribe, O Bhikkhus, that you obey kings.' (mahavagga 3.4.3) ഒരിക്കല്‍ തന്റെ അനുയായിയായിരിക്കേ തന്നെ പസേനദി രാജാവ് നൂറുകണക്കിന് മൃഗങ്ങളെ കൊന്നു മൃഗബലി നടത്തുന്നതറിഞ്ഞ ബുദ്ധന്‍ അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാനൊന്നും പോയില്ല. (ബുദ്ധന്‍  യാഗത്തില്‍ ഇടപെട്ട് രാജാവിനെ ഉപദേശിച്ചു യാഗം നിര്‍ത്തിച്ചു എന്നൊക്കെയാണ് നമ്മള്‍ ബാലസാഹിത്യ കഥയുണ്ടാക്കി കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌. ഒക്കെ നുണയാണ്. ബുദ്ധന്‍ ആ ഏരിയയിലേ പോയിട്ടില്ല.)

''Now at that time a great sacrifice was arranged to be held for the king, the Kosalan Pasenadi. Five hundred bulls, five hundred bullocks and as many heifers, goats and rams were led to the pillar to be sacrificed. And they that were slaves and menials and craftsmen, hectored about by blows and by fear, made the preparations with tearful faces weeping.'' (samyuktha nikhaya)

പസേനദി രാജാവ് ഒരിക്കല്‍ കുറെ കുറ്റവാളികളെ ചിത്രവധം ചെയ്യുന്നതില്‍ നേരിട്ട് പങ്കെടുത്ത ശേഷം രക്തപങ്കിലമായി തന്നെ (രാജാവ് ബുദ്ധനെ കാണാന്‍ വരുന്ന വഴിയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന് രാജാവിനെ ആക്രമിക്കാന്‍ കുറെ കൊള്ളക്കാര്‍ പദ്ധതിയിട്ടു. വിവരം മണത്തറിഞ്ഞ രാജാവ് അവരെ പിടികൂടി വഴിയുടെ ഇരുവശത്തുമായി ശൂലത്തില്‍ തറച്ചു.) ബുദ്ധനെ സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍ ബുദ്ധന്‍ ഒന്നും കാണാത്ത ഭാവം നടിച്ചു. (സംയുക്ത നിഖായ-കോസലം) ആഹിംസയെക്കുറിച്ചൊഴിച്ചു ബാക്കിയെല്ലാം സംസാരിച്ചു. തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലെങ്കിലും ഈ മാതിരി പോക്രിത്തരം ഒഴിവാക്കാന്‍ ബുദ്ധന് രാജാവിനോട് ആവശ്യപ്പെടാമായിരുന്നു. അല്ലെ? (എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, അവര്‍ കൊള്ളക്കാരൊന്നുമായിരുന്നില്ല, രാജാവിന്റെ ബുദ്ധനോടുള്ള അമിത വിധേയത്വത്തോട് എതിര്‍പ്പുള്ള അക്കാലത്തെ നക്സലേറ്റുകളോ, മാവോവാദികളോ ആയിരുന്നു അവര്‍ എന്നാണ്.)

(Aside point:..... അക്കാലത്തെ വിവിധതരം ചിത്രവധങ്ങളുടെ ഒരു ലിസ്റ്റ് രസകരമാണ്...... ഒക്കെ ബുദ്ധമാതാനുയായിയായ രാജാവ് ചെയ്തിരുന്നതാണ്.

''They flog them with whips, beat them with canes, beat them with clubs. They cut off their hands, cut off their feet, cut off their hands and feet. They cut off their ears, cut off their noses, cut off their ears and noses. They subject them to the 'porridge pot,' the 'polished-shell shave,' the 'Rahu's mouth,' the 'flaming garland,' the 'blazing hand,' the 'grass-duty (ascetic),' the 'bark-dress (ascetic),' the 'burning antelope,' the 'meat hooks,' the 'coin-gouging,' the 'lye pickling,' the 'pivot on a stake,' the 'rolled-up bed.' They have them splashed with boiling oil, devoured by dogs, impaled alive on stakes. They have their heads cut off with swords, so that they incur death or deadly pain.'' (Majjhima Nikaya: Maha-dukkhakkhandha Sutta)
----------------------------------------------------------------------------------

അപ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഒരു ബുദ്ധഗീത ഉണ്ടായില്ല എന്ന് മനസ്സിലായില്ലെ? വായില്‍ കോലിട്ടുകുത്തിയാല്‍ പോലും ബുദ്ധന്‍ തന്റെ പക്ഷത്തുള്ള രാജാവിനെതിരെ മിണ്ടില്ല. ബുദ്ധന്‍ നമ്മുടെ ഏ.കെ.ആന്റണി, വി.എം സുധീരന്‍ ടൈപ്പ് ആദര്‍ശവാദിയാണ്. സ്വന്തമായി പ്രസംഗം മാത്രേ ഉള്ളൂ. ആര് എന്ത് അഴിമതി വേണേല്‍ ചെയ്തോ. ഞാന്‍ കണ്ണടച്ചേക്കാം. എല്ലാം കഴിഞ്ഞാല്‍ പ്രസംഗം ഉണ്ടാകും. അതും ശിഷ്യന്‍മാരോട്. അതാവുമ്പോള്‍ ആരും തിരിച്ചൊന്നും ചോദിക്കില്ലല്ലോ. ( ചില മക്കളില്ലെ, അച്ഛനോട് പറയാനുള്ള ഡയലോഗെല്ലാം ഉമ്മറത്ത്‌ അച്ഛനില്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം അടുക്കളയില്‍ പോയി അമ്മയോട് പറയും. അതുപോലെ. :-))

ബുദ്ധനും ബിംബിസാരനും ''ക്ലോസ് ഗഡീസ്'' ആയിരുന്നു. ആ ബിംബിസാരനെ മകന്‍ അജാതശത്രു പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊന്നപ്പോള്‍ പോലും ബുദ്ധന്‍ കമാന്ന് മിണ്ടീട്ടില്ല. പുതിയ രാജാവായ അജാതശത്രുവിന്റെ ആശ്രിതനായി അഹിംസയും പ്രസംഗിച്ചു കൂടി. (ബുദ്ധിസ്റ്റ് ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ തന്നെ പറയുന്നത്, പിതൃഹത്യ ചെയ്ത അജാതശത്രുവിനെ ജനങ്ങള്‍ കലിരാജാവ് എന്നാണത്രെ വിളിച്ചിരുന്നത്‌. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛനായ ബിംബിസാരനാകട്ടെ ധര്‍മ്മരാജാവും.)

പസേനദി രാജാവ്  ഒരിക്കല്‍ ശാക്യന്മാരുമായി ബന്ധുത്വം സ്ഥാപിക്കാന്‍ അവരില്‍ നിന്ന്  ഒരു രാജകുമാരിയെ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. പസേനദിയെ ശാക്യന്മാര്‍ക്ക്  ഇവര്‍ക്ക് ഒട്ടും മതിപ്പില്ല എന്നറിയാമല്ലോ. അയാള്‍  കാരണം അയാള്‍ വംശശുദ്ധിയുള്ള ക്ഷത്രീയനല്ല. (പസേനദിയുടെ വംശം ചണ്ഡാളരില്‍ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതാണ് എന്ന് നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ 'കോംപ്ലക്സ്' ആയിരിക്കാം വംശശുദ്ധിയുള്ള ശാക്യന്മാരുമായി ബന്ധുത്വം ആഗ്രഹിക്കാനുള്ള കാരണവും.) പക്ഷേ ശാക്യന്മാരുടെ മഹാജാവാണ് പസേനദി എന്നതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവശ്യം അവര്‍ക്ക് തള്ളിക്കളയാനുമാവില്ല. അവര്‍ ഒരു സൂത്രം ഒപ്പിച്ചു. ശരിക്കുള്ള നല്ല രക്തശുദ്ധിയുള്ള ഒരു ക്ഷത്രീയ രാജകുമാരിക്കു പകരം, ഒരു ശാക്യന് അയാളുടെ ഒരു അടിമ സ്ത്രീയില്‍ ഉണ്ടായ മകളെ പസേനദിക്ക് ശാക്യ രാജകുമാരി എന്ന പേരില്‍ വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുത്തു. ഈ ബന്ധത്തിലുണ്ടായ മകന്‍ വിധുധഭന്‍ ഒരിക്കല്‍ അമ്മയുടെ രാജ്യം സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍ അവിടെ ആരും തന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നില്ല എന്നു കണ്ടു. താന്‍ ഇരുന്ന ഇരിപ്പിടം പാലും വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ച് കഴുകുന്നതും കണ്ടു. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരിയുടെ മകന്‍ എന്ന് അവമതിപ്പോടെ അവര്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിക്കുന്ന കേട്ട വിധുധഭന്‍ ശാക്യന്മാരെ മുഴുവന്‍ കൊന്ന് അവരുടെ രക്തം കൊണ്ട് കൊട്ടാരം കഴുകും എന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. (പരിശുദ്ധിയുടെ സിംബലായ പാലു കൊണ്ട് കഴുകിയതിനു പകരം രക്തം കൊണ്ട് കഴുകും എന്ന സിംബോളിസം ശ്രദ്ധിക്കുക.)

താന്‍ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ പസേനദി വംശശുദ്ധിയില്ലാത്ത ഭാര്യയെയും ആ ബന്ധത്തിലുണ്ടായ മകന്‍ വിധുധഭനെയും കൊട്ടാരത്തില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കി. (മൂപ്പര്‍ക്ക് തന്നെ വംശശുദ്ധിയില്ല എന്ന് ശാക്യര്‍ കരുതുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഈ എടാകൂടമൊക്കെ സംഭവിച്ചത് എന്നത് വേറെ കാര്യം. എന്നിട്ടാണ് വംശശുദ്ധിയില്ലാത്തതിന്റെ പേരില്‍ ഭാര്യയേയും സ്വന്തം മകനെയും പുറത്താക്കുന്നത്‍.) സ്വാഭാവികമായും ബുദ്ധന്‍ വിവരം അറിഞ്ഞു. ബുദ്ധന്‍ ജാതിക്കും വര്‍ണ്ണത്തിനും എതിരെ ശക്തമായ ഒരു നിലപാടെടുക്കും, വര്‍ണ്ണത്തിന്റെ നിസ്സാരതയെക്കുറിച്ച് ഉടന്‍ അവിടെ ഒരു പ്രസംഗം കാച്ചും എന്നായിരിക്കും ഇപ്പൊ നമ്മുടെ ''ബുദ്ധന്‍ ഫാന്‍സ്‌'' കരുതുന്നുണ്ടാകുക. ബുദ്ധന്‍ അതൊന്നുമല്ല ചെയ്തത്. മക്കളുടെ വര്‍ണ്ണം തീരുമാനിക്കുന്നത് അച്ഛന്റെ വര്‍ണ്ണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്, അമ്മയുടെ വര്‍ണ്ണത്തിനു പ്രസക്തിയില്ല, അമ്മയുടെ വര്‍ണ്ണം അവഗണിക്കാവുന്നതാണ് എന്ന പഴയകാല ബ്രാഹ്മണ പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തെ ഉദ്ധരിക്കുകയാണ് ബുദ്ധന്‍ ചെയ്തത്. (സ്ത്രീ വെറും കൃഷിയിടം മാത്രമാണ് എന്ന ബുദ്ധന്റെ ഈ വാദത്തിലെ സ്ത്രീ വിരുദ്ധതയും വേണ്ടവര്‍ക്ക് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാം.) ജാതിക്കെതിരെ ഉറച്ച നിലപാടെടുക്കാനുള്ള എത്ര നല്ല ഒരു അവസരമാണ് ബുദ്ധന്‍ പാഴാക്കിയത് എന്ന് നോക്കൂ.  ബുദ്ധന്‍ ഇവിടെയും പുതിയതൊന്നും പറയാനില്ലാതെ, ബ്രാഹ്മണ പണ്ഡിതരുടെ അഭിപ്രായം തന്നെയാണ് തന്റെയും എന്ന് ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണ്. (ഈ ബുദ്ധനെയാണ് ജാതിക്കെതിരെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി വീശിയടിച്ചു എന്നൊക്കെ അംബേദ്ക്കറിസ്റ്റുകള്‍ പുകഴ്ത്തുന്നത്.)

ആ ബന്ധത്തിലെ മകനായ വിധുധഭന്‍ പിന്നീട് പസേനദിയെ അധികാരത്തില്‍ നിന്നു പുറത്താക്കി രാജാവായി. പസേനദി മഹാരാജാവ് ഒരു അനാഥനെപ്പോലെ വഴിയില്‍കിടന്നു തണുത്തു വിറച്ചു ചത്തു‌. (സ്വന്തം മകന്റെ കൈകൊണ്ടു മരിച്ച സുഹൃത്തും അനുയായിയും ഒക്കെയായ  ബിംബിസാരനെപ്പോലെത്തന്നെ, പസേനദിക്ക് വേണ്ടിയും ബുദ്ധന്‍ എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയതായി കാണുന്നില്ല.) തന്റെ പഴയ പ്രതികാര പ്രതിജ്ഞ പ്രകാരം കപിലവാസ്തു അക്രമിച്ച് താന്‍ മിശ്രജാതിയാകാന്‍ കാരണക്കാരായ ശാക്യന്മാരെ കൊന്നൊടുക്കാന്‍ വിധുധഭന്‍ തീരുമാനിച്ചു. (വിധുധഭന്റെ ലോജിക് നല്ല രസമാണ്. അവര്‍ നല്ലൊരു രാജകുമാരിയെ പസേനദിക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ മകനായ താന്‍ നല്ല ക്ഷത്രീയനായി  ജനിക്കുമായിരുന്നു. ഒരു സിനിമയില്‍ സലിംകുമാര്‍ ശരിക്കുള്ള തന്നെ ഒരു നേഴ്സ് കോഴ വാങ്ങി കുട്ടിയെ മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. ഈയിരിക്കുന്ന താന്‍ ശരിക്കും നല്ല വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു പണക്കാരനായി ജീവിക്കേണ്ടവനാണ് എന്ന് പറയും പോലെ.:-))  വിധുധഭന്റെ മനം മാറ്റാന്‍ ബുദ്ധന്‍ ഒരു അഹിംസഗീത ഉപദേശിച്ചിരിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?

ബുദ്ധന്‍ ആകെ ചെയ്തത് വിധുധഭന്‍ യുദ്ധത്തിനു പോകുന്ന വഴിയില്‍ വെയിലത്ത്‌ സത്യാഗ്രഹമിരുന്നു. എന്തിനാണ് വെയിലു കൊള്ളുന്നത്‌ എന്ന് വിധുധഭന്റെ ചോദ്യത്തിന്‍, ''എന്റെ തണല്‍ എന്റെ സ്വന്തക്കാരാണ്'' എന്നായിരുന്നു ബുദ്ധന്റെ മറുപടി. ബുദ്ധന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കിയ വിധുധഭന്‍ ശാക്യന്മാരോടു യുദ്ധം ചെയ്യാതെ തിരിച്ചു പോയി. (അവിടെയും കനപ്പെട്ട തത്വചിന്തയൊന്നുമില്ല. വല്യ ഡെക്കറേഷനൊന്നുമില്ലാതെ പറഞ്ഞാല്‍, എന്റെ സ്വന്തക്കാരെ കൊല്ലല്ലേ.....അത്ര മാത്രം.)  അന്ന് വെയിലു കൊണ്ട് ബുദ്ധന് ഒരു തലവേദന വന്നത് പിന്നെ മരണം വരെ മാറിയില്ല എന്നാണ് കഥ. (ബുദ്ധന്റെ സ്ഥിരം തലവേദന അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരിക്കാവുന്ന മര്‍ഫാന്‍സ് സിന്‍ഡ്രോമിന്റെ ലക്ഷണമായിരിക്കാം എന്ന എന്റെ തിയറി നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.) ഇങ്ങനെ മൂന്ന് പ്രാവശ്യം വിധുധഭന്‍ ശാക്യന്മാരോട് യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ പുറപ്പെട്ടു തിരിച്ചു പോയി. നാലാമത്തെ പ്രാവശ്യം ബുദ്ധന്‍ വെയിലുകൊള്ളാനും പോയില്ല‍, വിധുധഭന്‍ ശാക്യന്മാരെ മുഴുവന്‍, കൊച്ചു കുട്ടികളടക്കം കൊന്നു തള്ളുകയും ചെയ്തു. (ഒരു പക്ഷേ ആദ്യത്തെ വംശഹത്യ)

യുദ്ധത്തില്‍ വിധുധഭന്‍ ധാരാളം ശാക്യ പെണ്‍കുട്ടികളെ തടവുകാരികളായി പിടിച്ചു. അവര്‍ വിധുധഭനെ ബഹുമാനിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അഥവാ വിധുധഭന് അങ്ങനെ തോന്നി.(വംശശുദ്ധി ഇല്ലാത്തവനനാണല്ലോ വിധുധഭന്‍) വിധുധഭന്‍ അവരെയെല്ലാം കൈകാലുകള്‍ വെട്ടിയരിഞ്ഞ് വഴിയില്‍ തള്ളാന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു. ആഹിംസാവാദിയായ ബുദ്ധന്‍ അതും തടയാനൊന്നും പോയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു. കരചരണങ്ങളറ്റ് നരകിച്ചു ചാവാന്‍ കിടക്കുന്നവരുടെ അടുത്ത് മതം പ്രസംഗിക്കാന്‍ ഒരു ശിഷ്യനെ അയച്ചു. അവര്‍ക്കൊക്കെ സ്വര്‍ഗ്ഗം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
--------------------------------------------------------------

മറ്റെല്ലാ മതങ്ങളെയും പോലെ ബുദ്ധിസത്തിലും ഹിംസയും  അതിനെ ന്യായീകരിക്കലും ഒക്കെ ഉണ്ട് എന്നതാണ് സത്യം. ബുദ്ധിസം അധികാരത്തോട് ചേര്‍ന്നു നിന്നപ്പോളൊക്കെ അത് ഹിംസയെ ന്യായീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്, അഥവാ അതിനു നേരെ കണ്ണടച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനു താത്വികമായ ന്യായീകരണങ്ങള്‍ ചമച്ചിട്ടുണ്ട്. (ബുദ്ധന്റെ കാലം മുതല്‍ക്കു തന്നെ.) ബുദ്ധമതം ചെന്ന് പെട്ട എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും,എല്ലാതരം ഭരണാധികാരികളെയും സ്വാധീനിച്ച് (ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദു രാജാക്കന്മാര്‍, ചൈനയിലെ ചക്രവര്‍ത്തിമാര്‍, മംഗോളിയയിലെ ഖാന്‍മാര്‍, ജപ്പാനിലെ സമുറായ് യുദ്ധപ്രഭുക്കള്‍) വിജയിച്ചത്, നിലവിലുള്ള സാമൂഹ്യക്രമങ്ങളെയൊന്നും തകിടം മറിക്കാന്‍ തയ്യാറാകാതെ അവരുടെ എല്ലാ ചെയ്തികള്‍ക്കും യെസ് മൂളിയതുകൊണ്ടുകൂടിയായിരുന്നു. ബുദ്ധന്റെ 'മധ്യമാര്‍ഗ്ഗം' പലപ്പോഴും വേണ്ട സമയത്ത് ഉറച്ച നിലപാടെടുക്കാതെ വഴുതിക്കളിക്കലാണ്. നമ്മുടെ ''ബുദ്ധിസ്റ്റ് യുക്തിവാദികള്‍'' പോലും ബുദ്ധിസത്തില്‍ ശരിക്കും ഫുള്‍ അഹിംസയാണ്,ബര്‍മ്മയിലും മറ്റും നടക്കുന്ന ഹിംസകള്‍ ഇപ്പൊ വന്ന ദുഷിപ്പുകളാണ്, അതിനു ബുദ്ധിസത്തില്‍ താത്വികമായ ഒരു ന്യായീകരണവുമില്ല എന്ന് വൃഥാ വാദിക്കുന്നത് കാണാം. (രസമെന്തെന്നാല്‍ മുസ്ലിം അപ്പോളജിസ്ടുകള്‍ ഇതേ വാദം ഉന്നയിക്കുമ്പോള്‍- മുഹമ്മദ്‌ ശരിക്കും വളരെ നല്ലവനായിരുന്നു, ദുഷിപ്പുകളൊക്കെ  ഇപ്പൊ വന്നതാണ് എന്നു വാദിക്കുമ്പോള്‍ അവരെ കടിച്ചു കുടയാന്‍ ഇവര്‍ക്ക് വല്യ ഉത്സാഹമാണ്. :-))

പുരാതന ചൈനയില്‍ ബുദ്ധിസ്റ്റ് സന്യാസിമാര്‍ക്ക് നികുതിയിളവുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് പട്ടാള സേവനം വേണ്ട. അതുപോലെ മറ്റു പല ആനുകൂല്യങ്ങളും. പകരമായി അവര്‍ ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ സാമ്രാജത്വ മോഹങ്ങള്‍ക്ക് താത്വികമായ ന്യായീകരണങ്ങള്‍ ചമച്ചു കൊടുത്തു. ഉദാഹരണം താന്ത്രിക ബുദ്ധിസത്തിലെ രത്നസൂത്ര (diamond sutra) പോലുള്ളവ. ചൈനയില്‍ ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചില 'ബുദ്ധിസ്റ്റ് യുദ്ധങ്ങളുടെ' ന്യായീകരണം അതൊക്കെ ബുദ്ധനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത ശത്രുവായ മാരനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധമാണ് എന്നായിരുന്നു. സ്വന്തം നേതാവ് ബുദ്ധന്റെ അവതാരമായ മൈത്രെയനുമാണ് എന്ന് സങ്കല്‍പ്പിച്ചാല്‍ പ്രശ്നം തീര്‍ന്നു. അദ്ദേഹം ആഹ്വാനം ചെയ്താല്‍ കൊല ചെയ്യാന്‍ എന്താ പ്രശ്നം? മാരനെ കീഴടക്കാനല്ലെ? യുദ്ധമാകാം. ഒരാളെ കൊല്ലുന്ന സൈനികന്‍ ബോധിസത്വ പദവിയിലേക്കുള്ള ആദ്യ ഘട്ടം കടക്കും. പത്താമത്തെ ആളെ കൊല്ലുന്നതോടെ അയാള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി ബോധിസത്വനാകും എന്നൊക്കെയുള്ള തിയറികളുണ്ടായി. (ആര്‍ക്കെങ്കിലും 72 ഹൂറികളെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നുണ്ടോ? :-)) ടോക്കിയോവിലെ കുപ്രസിദ്ധമായ ഓം ഷിന്‍റിക്യോ കൊലപാതകങ്ങള്‍ക്കു (വിഷവാതകം) പിന്നിലും ബുദ്ധമത ന്യായീകരണമുണ്ടായിരുന്നു. ഓം ഷിന്‍റിക്യോ തത്വശാസ്ത്രം ഭാഗികമായിട്ടെങ്കിലും മഹായാന ബുദ്ധിസത്തിലെ 'ലോട്ടസ് സൂത്ര' അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയായിരുന്നു.

ശ്രീലങ്കയിലെ ബുദ്ധിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയായ ജനതാ വിമുക്തി പെരമുന (JVP) അവരുടെ കൊലകളെ ന്യായീകരിക്കുന്നത് സിംഹളീസ് ബുദ്ധഗ്രന്ഥമായ മഹാവംശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. മഹാവംശം (അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ട്) സിംഹള രാജാവായ ദുത്തഗാമിനി പതിനായിരക്കണക്കിനു തമിഴ് വംശജരെ കൊന്നു തള്ളിയത് ന്യായീകരിക്കുന്നുണ്ട്‌. തമിഴ് രാജാവിനെതിരെ അന്ന് നടത്തിയ ഈ വിശുദ്ധ യുദ്ധത്തിന്റെ ന്യായീകരണമാണ് ഇപ്പോഴും തമിഴരെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യാന്‍ ശ്രീലങ്കന്‍ ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അവര്‍ വിശ്വാസികളല്ല. അവിശ്വാസികള്‍ (അവിശ്വാസികള്‍ എന്ന പ്രയോഗം ശ്രദ്ധിക്കുക.) വെറും മൃഗങ്ങളാണ് എന്നാണ് ന്യായം. (അപ്പൊ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലാമോ?)

''Unbelievers and men of evil life were the rest, not more to be esteemed than beasts. But as for thee, thou wilt bring glory to the doctrine of the Buddha in manifold ways; therefore cast away care from thy heart, O ruler of men!" Thus exhorted by them the great king took comfort.'' (Mahavamsa 25:109-112)

മഹായാന തത്വപ്രകാരം ബോധോദയം കിട്ടാത്തവര്‍ എന്തായാലും വീണ്ടും ജനിക്കും. അതിനാല്‍ അത്തരക്കാരെ കൊല്ലുന്നത്‌ ജീവന്‍ നശിപ്പിക്കുന്നതായി കരുതാനാവില്ല. ആരും ആരെയും കൊല്ലുന്നില്ല. വീണ്ടും പുനര്‍ജ്ജനിക്കാന്‍ അല്‍പ്പം നേരത്തെ ഇവിടുന്നു പറഞ്ഞയച്ചു സഹായിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതെ....ശരിക്കും അവരെ സഹായിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്...!!.. പെട്ടെന്ന് പോയി വേറെ ജന്മമെടുക്കാമല്ലോ...!!!.. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ ജീവിതം ദുഖഃമയമാണെന്നാണല്ലോ ബുദ്ധന്റെ അധ്യാപനം തന്നെ. ഒരുത്തന്റെ കഴുത്ത് വെട്ടി അയാളുടെ ദുഃഖം നേരത്തെ തീര്‍ത്തുകൊടുക്കുന്നത് ഒരു തെറ്റാണോ? അത് സഹായമല്ലേ?

''Since the living being [sattva] does not exist, neither does the sin of murder. And since the sin of murder does not exist, there is no longer any reason to forbid it. . . . In killing then, given that the five aggregates are characteristically empty, similar to the visions of dreams or reflections in a mirror, one commits no wrong doing.'' (Mahaprajnjaparamitopadesa)

ആരും ആരെയും 'ശരിക്കും' കൊല്ലുന്നില്ല എന്ന ന്യായം ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ ഭഗവത് ഗീതയില്‍ (2:19) അര്‍ജ്ജുനനോടും പറയുന്നുണ്ട്. ആത്മാവ് അനശ്വരമാണ്, അതിനെ ആര്‍ക്കും കൊല്ലാനാകില്ല,നശ്വരമായ ശരീരം പോകുന്നെങ്കില്‍ പോട്ടെ എന്നാണ് കൊലക്കുള്ള ഗീതാകാരന്റെ ന്യായീകരണം. ആത്മാവേ ഇല്ല പിന്നെ കൊന്നാലെന്താ എന്ന് ബുദ്ധിസ്റ്റ് ന്യായീകരണം. അങ്ങനെ ആത്മാവ്‌ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും കൊലക്ക് ന്യായീകരണമായി.

കൊല ചെയ്യുന്നവര്‍ നരകത്തില്‍ പോകും (നേരത്തെ കണ്ട യോദ്ധജീവ സുത്ത.. ''If others then strike him down and slay him while he is thus striving and exerting himself in battle, then with the breakup of the body, after death, he is reborn in the hell called the realm of those slain in battle.'' (Samyuktha Nikhaya 42:3) എന്നതു പോലും വ്യാഖ്യാനിച്ചു അനുകൂലമാക്കിയെടുക്കാം. ഇത് പ്രകാരം  യുദ്ധത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരു പടയാളിയുടെ ഈ ജന്മം മാത്രമല്ല ഇനിയുള്ള ജന്മങ്ങളും നാശകോശമാകാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട് എന്നതിനാല്‍  യുദ്ധത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരു ബുദ്ധിസ്റ്റ് സൈനികന്‍ കൂടുതല്‍ ധീരനാണ്. അയാള്‍ക്ക്‌ നഷ്ട്ടപ്പെടാന്‍ കൂടുതലുണ്ടല്ലോ. അയാള്‍ 'മഹത്തായ' ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടി ഈ ജന്മം മാത്രമല്ല ഇനിയുള്ള അനേകം ജന്മങ്ങളും ത്യജിക്കാന്‍ തയ്യാറാകുന്നു. മഹാധീരന്‍ തന്നെ....!!..ഇത്തരം ന്യായീകരണ കസര്‍ത്തുകള്‍ക്ക് ബുദ്ധിസത്തില്‍ ഉപായം-കൌശലം (upaya -skillful means) എന്നാണ് പേര്. പഴയ ''ലക്ഷ്യം മാര്‍ഗ്ഗത്തെ സാധൂകരിക്കും'' തന്നെ. ഉപായം ഉയോഗിച്ച് എന്തും വ്യാഖ്യാനിച്ചു ശരിപ്പെടുത്താം.

ബുദ്ധിസവും ചുമ്മാ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. ഹിന്ദു ധര്‍മ്മശാസ്ത്രങ്ങളിലും (മനുസ്മൃതി) ചാണക്യന്റെ അര്‍ത്ഥശാസ്ത്രത്തിലും ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന ചതുരുപായങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് ബുദ്ധിസ്റ്റ് ചിന്തകളിലും. സാമ, ദാന, ഭേദങ്ങള്‍ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി പരാജയപ്പെട്ടാല്‍ പിന്നെ ദണ്ഡം ന്യായീകരിക്കത്തക്കതാണ്. ധര്‍മ്മശാസ്ത്രങ്ങളിലും (അര്‍ത്ഥശാസ്ത്രത്തിലും)  ദണ്ഡം അവസാനം വരുന്നത് യുദ്ധത്തിന്റെ ഫലം പ്രവചിക്കാനാവില്ല, തോല്‍ക്കുകയോ ജയിക്കുകയോ ചെയ്യാം- ജയിച്ചാലും കനത്ത നഷ്ട്ടങ്ങള്‍ വരാം എന്ന പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ബുദ്ധിസം അവസാന കൈയായി ദണ്ഡം  പ്രയോഗിക്കുന്നതിനു കാരണം കൊല ഒഴിവാക്കാനാകുമെങ്കില്‍ നല്ലതല്ലേ എന്ന ധാര്‍മ്മിക ചിന്ത കൊണ്ടുകൂടിയാണ്. രണ്ടും ഏറ്റുമുട്ടല്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ഒഴിവാക്കാനല്ല, ജയിക്കാനുള്ള സുരക്ഷിത മാര്‍ഗ്ഗം തേടുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതായത് തിയറി അല്പം വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിലും പ്രായോഗികമായി രണ്ടും ഒരേ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്. ആവശ്യമെങ്കില്‍ യുദ്ധം ചെയ്യാം. അങ്ങനെ നോക്കിയാല്‍ മഹാഭാരത യുദ്ധം ബുദ്ധിസം പ്രകാരവും ന്യായമായിരുന്നു. കോമ്പ്രമൈസിനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതകളും അടഞ്ഞ ശേഷമാണ് അവസാനം യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നത്. അത്തരം യുദ്ധം മോശം കര്‍മ്മഫലം ഉണ്ടാക്കില്ല.

''A king, who is well prepared for battle, having used skillful means in this way, even if he kills or wounds opposing troops, has little moral fault or demerit and there will certainly be no bad karmic result. Why is that? It is because that action was conjoined with intentions of compassion and not abandoning. On the basis of having sacrificed himself and his wealth to protect living things and for the sake of his family, wife and children, there is immeasurable merit; it even strongly increases.'' (Arya-Bodhisattva-gocara-upayavisaya-vikurvana-nirdesa Sutra.)

യുദ്ധത്തെ ന്യായീകരിക്കാന്‍ കൃഷ്ണന്‍ പതിനെട്ട് അധ്യായങ്ങളില്‍ പരത്തി പറഞ്ഞത് ഈ നാല് വാചകങ്ങളിലുണ്ട്. പിന്നെ ആ പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് കേട്ടു പേടിക്കണ്ട. വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു മഹായാന ഗ്രന്ഥമാണ്. ഇംഗ്ലീഷില്‍ ''The Noble Teaching through Manifestations on the Subject of Skillful Means in the Bodhisattva’s Field of Activity.'' എന്ന് അര്‍ഥം പറയാം. എന്തായാലും ഇതിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍, ബുദ്ധിസം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ മഹാഭാരത യുദ്ധം നടക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് സ്ഥാപിക്കാന്‍ എഴുതിക്കൂട്ടിയ ആ പത്തറുന്നൂറു പേജുകള്‍ മുഴുവന്‍ വേസ്റ്റ് ;-))
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

യുദ്ധം മാത്രമല്ല ആത്മഹത്യയും ബുദ്ധമതത്തില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. (ആത്മഹത്യയും കൊലപാതകവും മാത്രമല്ല, അബോര്‍ഷനും പ്രമാണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തന്നെ ബുദ്ധമതത്തില്‍ തരം പോലെ ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ) ബുദ്ധ സന്യാസിമാരുടെ ആത്മഹത്യ അപൂര്‍വ്വമൊന്നുമല്ല. കൂടുതല്‍ നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി നശ്വരമായ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല എന്നാണ് ബുദ്ധിസ്റ്റ് ന്യായം. (ബുദ്ധിസത്തില്‍ എല്ലാം, ഈ ജീവിതം അടക്കം ദുഖഃമാണല്ലോ. ന്യായമായ കാരണമുണ്ടെങ്കില്‍ അത് നേരത്തെ അവസാനിപ്പിക്കാം.) വിയറ്റനാം യുദ്ധ കാലത്തെ ഈ സംഭവം ഓര്‍ക്കുക. Thich Quang Duc എന്ന ബുദ്ധ സന്യാസിയുടെ പ്രകടനം കവച്ചുവയ്ക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാകും?1963 ജൂണ്‍ 11ന്  സൈഗോണില്‍ സൌത്ത് വിയറ്റനാമിലെ റോമന്‍ കത്തോലിക്ക അനുകൂല ഗവര്‍മെന്റിന്റെ ബുദ്ധമതപീഢനത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് സ്വയം തീകൊളുത്തി ആത്മാഹൂതി ചെയ്ത മഹായാന ബുദ്ധസന്യാസിയാണ് Thich Quang Duc.

ഒരിക്കല്‍ ശരീരത്തിന്റെ നശ്വരതയേയും,ആ ശരീരത്തെ വെറുക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയേയും കുറിച്ചുള്ള ബുദ്ധന്റെ പ്രസംഗം കേട്ട നൂറോളം  ഭിക്ഷുക്കള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തത്രെ. ചാവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ കഴുത്തു വെട്ടി കൊന്ന് സഹായിക്കുന്നതില്‍ സ്പെഷലൈസ് ചെയ്ത ഒരു ഭിക്ഷു പോലും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.(സുത്തവിഭംഗ 3:1) മറ്റുള്ളവരെ ആത്മഹത്യക്ക് സഹായിച്ച ഈ ഭിക്ഷുവിനു മാത്രമേ പാപമുള്ളു എന്നായിരുന്നു ബുദ്ധന്റെ തീരുമാനം. ആത്മഹത്യക്ക്‌ സഹായിക്കുന്നത് പാപമാണെങ്കിലും ആത്മഹത്യയോടുള്ള സമീപനം ബുദ്ധന്റെ കാലത്തുതന്നെ കുറേ കൂടി ഉദാരമായിരുന്നു എന്നാണ് ഇതു കാണിക്കുന്നത്. വക്കാലി എന്ന ഭിക്ഷു ബുദ്ധന്റെ അനുവാദത്തോടെ തന്നെ സ്വന്തം കഴുത്ത് കണ്ടിച്ച് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ബുദ്ധന്റെ മഹാപരിനിര്‍വ്വാണം പോലും ഒരുതരത്തില്‍ ആത്മഹത്യയാണ് എന്ന് കരുതുന്നവരുണ്ട്. കേടുവന്ന പന്നി മാംസമാണ് താന്‍ കഴിക്കുന്നത് എന്ന് ബുദ്ധന് അറിയാമായിരുന്നത്രെ. (നാഗാര്‍ജുനന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ (Mahaprajnjaparamitopadesa)  ആത്മഹത്യ, കൊലപാതകം പോലെ പാപമല്ല‍. കാരണം അത്  മറ്റൊരു ജീവന്‍ നശിപ്പിക്കലല്ലല്ലോ.)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ബുദ്ധിസ്റ്റ് രാജാക്കന്‍മാര്‍ സമാധാന പ്രേമികളായിരുന്നു എന്നത് നമ്മുടെ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ പ്രചരിപ്പിച്ച ഒരു മിത്താണ്. ബുദ്ധരാജാക്കന്മാരുടെ വയലന്‍സിനെപ്പറ്റി ധാരാളം രേഖകളുണ്ട്. എല്ലാം ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ തന്നെ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നത്. ബുദ്ധിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരനായ താരാനാഥന്‍, മഹാരാജാവായ ഹര്‍ഷന്‍ (ആള് വല്യ ബുദ്ധിസ്റ്റാണ്)12000 മ്ലേച്ച പണ്ഡിതരെ കൊന്നു കളഞ്ഞതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. (Taranatha's History of buddhism in India.) ഹര്‍ഷന്‍ ബോധിസത്വനായ അവലോകിതേശ്വരന്റെ സഹായത്തോടെയാണ് ബുദ്ധവിരുദ്ധരായ മ്ലേച്ഛരെ കീഴടക്കി രാജ്യത്ത് ബുദ്ധമതം സ്ഥാപിച്ചത് എന്ന് ഹുയാന്‍ സാങ്ങ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. (വാളുകൊണ്ട് പ്രചരിച്ച ബുദ്ധമതം എന്ന അറിവ് നമ്മുടെ ബുദ്ധി ജീവികള്‍ക്ക് ചിലപ്പോള്‍ ദഹിച്ചേക്കില്ല.)

പ്രസിദ്ധമായ ബുദ്ധിസ്റ്റ് സര്‍വ്വകലാശാലയായ നളന്ദയില്‍ അത് പണിയാന്‍ ധനസഹായം ചെയ്ത രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള  ലിഖിതത്തില്‍ ശത്രുക്കളുടെ ഭാര്യമാരെ വിധവകളാക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെ പുകഴ്ത്തുന്നുണ്ട്. ''King Devapaladeva who was the preceptor for initiating into widowhood the wives of all the enemies......) ആ ലിഖിതത്തില്‍ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വേറെയും ബഹുമതികളുണ്ട്.‍.... ''illustrious tormentor of brave foes''.....when the king frowned in anger, the fortunes of the enemies also broke down simultaneously with their hearts.''......... ''He has the foremost warrior in the battlefields and his fame was equal to that earned by Yudishtira, Paracara, Bhimasena, Karna and Arjuna. The multitude of dust of the earth, raised by the feet of his army, moving in the field of battle, was first blown up to the sky by the wind''........''expert in crushing the pride of all the rulers of the world''...............

പല രാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നും ആളുകളെത്തുന്ന ഈ പാഠശാലയില്‍ ഒരു മടിയും കൂടാതെ പരസ്യമായി ഇത് എഴുതി വച്ചിരുന്നു എന്നതില്‍നിന്നു തന്നെ രാജാക്കന്മാരുടെ ഹിംസ, അവര്‍ നമ്മുടെ ആളാണെങ്കില്‍ ബുദ്ധിസ്റ്റുകളെ  ഒട്ടും ആലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല എന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.

മറ്റൊരു രസവുമുണ്ട്‌. ഈ നളന്ദ സര്‍വ്വകലാശാലയെയും അത് പണിത ബുദ്ധിസ്റ്റ് രാജാക്കന്മാരെയും പുകഴ്ത്തുന്ന ചരിത്ര പുസ്തകത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത പേജില്‍ തന്നെ ബുദ്ധിസ്റ്റ് രാജാക്കന്മാരുടെ ആഹിംസയെക്കുറിച്ചും, അതുകാരണം ആ പാവം ബുദ്ധമതം ഇവിടെ അന്യം നിന്നു പോയതിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചരിത്രകാരന്മാരുടെ വിലാപവും കാണാം. അഹിംസ കാരണം ശത്രു രാജാക്കന്മാര്‍ കേറി ഞെരങ്ങി ബുദ്ധമതത്തെ ഉന്മൂലനം ചെയ്ത കഥ. :-)

അശോകന്റെ ആഹിംസയെക്കുറിച്ചു കേള്‍ക്കാത്തവരില്ലല്ലോ. അശോകന്‍ കലിംഗ യുദ്ധത്തില്‍ പശ്ചാത്തപിച്ച് ബുദ്ധമതത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന ശേഷം അക്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നാണ് കഥ. എച്ച്.ജി വെല്‍സ് തന്റെ ലോകചരിത്ര ഗ്രന്ഥത്തില്‍ (A short history of the world) എഴുതി വച്ചത് ചുമ്മാ പകര്‍ത്തുകയായിരുന്നു നമ്മുടെ ചരിത്രകാരന്മാരും. ''He would have no more of it (the cruelty and horror of war). He adopted the peaceful doctrines of Buddhism and declared that henceforth his conquests would be conquests of religion.....Such was Ashoka, greatest of kings.''

സത്യത്തില്‍ ഒരു ചുക്കും സംഭവിച്ചില്ല. അതിനു ശേഷവും അശോകന്‍ തന്റെ സൈന്യത്തെ പിരിച്ചു വിടുകയൊന്നും ചെയ്തില്ല. (സൈന്യമില്ലാതെ എന്ത് രാജാവ്? അംഗുത്തര നിഖായയില്‍ ബുദ്ധന്‍ തന്നെ പറയുന്നത് ശക്തമായ സൈന്യം ഉത്തമനായ രാജാവിന്റെ ലക്ഷണമാണ് എന്നാണ്.) അശോകന്റെ കലിംഗരോടുള്ള സമീപനം കൌടില്യന്‍ അര്‍ത്ഥശാസ്ത്രത്തില്‍ പറയുന്ന, കീഴടക്കപ്പെട്ട ജനതയെ കൈയിലെടുക്കാനുള്ള സൂത്രം പ്രകാരം തന്നെയായിരുന്നു. ''Having aquired new territory, the conqueror shall substitute his virtues for the enemy's vices and where the enemy was good, he shall be twice as good. He shall follow policies that are pleasing and beneficial by acting according to his dharma and by granting favours and exemptions, giving gifts and bestowing honours.'' (Arthashasthra)
അശോകന്‍ ബുദ്ധമതം സ്വീകരിച്ച ശേഷവും (''ചണ്ഡശോകന്‍'' മാറി ''ധര്‍മ്മശോകന്‍'' ആയശേഷം) ചുരുങ്ങിയത് മൂന്നു കൂട്ടക്കൊലകളെങ്കിലും (അതും തീരെ നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക്. രാജ്യദ്രോഹം പോലുള്ള കുറ്റങ്ങള്‍ക്കൊന്നുമല്ല) നടത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് ബുദ്ധിസ്റ്റ് ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ തന്നെ അഭിമാനപൂര്‍വ്വം പറയുന്നു. കണ്ടില്ലെ ഞങ്ങടെ രാജാവിന്റെ പവറ്?

ഒരിക്കല്‍ ഒരു ജൈനവിശ്വാസി, ബുദ്ധന്‍ മഹാവീരന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ നമസ്ക്കരിക്കുന്നതായി കാണിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം വരച്ചത്രെ. ബുദ്ധനെ ഇപ്രകാരം 'കൊച്ചാക്കിയതില്‍' (മഹാവീരന്റെ വെറും ശിഷ്യനാണ് ബുദ്ധന്‍ എന്നാണല്ലോ സൂചന) കോപിച്ച അശോകന്‍ അവരില്‍18000 പേരുടെ തല വെട്ടി എന്നാണ് അശോകാവദാന എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ അശോകന്റെ ബുദ്ധമതത്തോടുള്ള താല്പര്യം എത്രമാത്രമാണ് എന്നു കാണിക്കാന്‍ അവര്‍തന്നെ വളരെ അഭിമാനപൂര്‍വ്വം എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നത്..!!!.. (ഇതുപോലൊരു മത്സരം ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തില്‍ ചട്ടമ്പി സ്വാമികളുടെയും ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെയും അനുയായികള്‍ തമ്മില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. ഇവരില്‍ ആരാണ് ഗുരു, ആരാണ് ശിഷ്യന്‍ എന്നാണു തര്‍ക്കം. ഭാഗ്യവശാല്‍ അതിന്റെ പേരില്‍ തലവെട്ടലൊന്നും റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. എന്ന് വച്ച് ഇനിയും നടന്നുകൂടായ്കയൊന്നുമില്ല. :-))

(അശോകാവദാനയില്‍ പറയുന്നത് 18000 അജീവകരുടെ തലവെട്ടി എന്നാണ്. ഒരു ജൈന വിശ്വാസി ബുദ്ധനെ 'അപമാനിച്ചതിന്' അജീവകരുടെ തല വെട്ടുന്നതെന്തിന്? ആജീവകര്‍ തികച്ചും വേറൊരു ഗ്രൂപ്പാണല്ലോ. ഒരു പക്ഷേ ഈ അവദാന എഴുതിയവന് ഈ വ്യത്യാസമൊന്നും വല്യ പിടിയുണ്ടാകില്ലായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ അക്കാലത്ത് ജൈനരും അജീവകരും ഒരേ ഗ്രൂപ്പ് തന്നെ ആയിരുന്നിരിക്കാം. പില്‍ക്കാലത്തായിരിക്കും അവര്‍ ശരിക്കും രണ്ടു ഗ്രൂപ്പായി പിളര്‍ന്നത്. മഹാവീരന്റെ മുന്‍ ശിഷ്യനാണ് അജീവകരുടെ സ്ഥാപകനായ ഗോശാലന്‍ എന്ന് മുന്‍പൊരു പോസ്റ്റില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ.) ഒടുവില്‍ അശോകന്റെ സ്വന്തം സഹോദരനും ഒരു ബുദ്ധഭിക്ഷുവുമായ വിത്തശോകന്റെ (ഭരണം പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ അശോകന്‍ സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളെ കൊന്നു തള്ളിയപ്പോള്‍ ഇദ്ദേഹത്തെ മാത്രമാണ് ബാക്കി വച്ചത്. പാവം ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ ബുദ്ധസന്യാസിയായതാവാനാണ് സാധ്യത.) തല കൂടി അബദ്ധത്തില്‍ വെട്ടിപ്പോയപ്പോഴാണ് അശോകന്‍ ഈ കൊലകള്‍ നിര്‍ത്തിയതത്രേ. (എന്തോ അസുഖം മൂലം വിത്തശോകന്‍ ആ സമയത്ത് മറ്റു ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളേപോലെ തല മൊട്ടയടിച്ചിരുന്നില്ല. അതാണത്രെ ഈ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ പറ്റിയത്.)

മറ്റൊരു അവസരത്തിലും ഇതുപോലെ ബുദ്ധനെ അപമാനിച്ചു ചിത്രം വരച്ചു എന്ന പേരില്‍ അശോകന്‍ ജൈനരെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്ന് ഇതേ പുസ്തകത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. (ജൈനര്‍ക്ക് ഇത് സ്ഥിരം ഏര്‍പ്പാടാണോ? ഈ ചിത്രം വര.)  പിന്നൊരിക്കല്‍ അന്തഃപുരത്തിലെ ഒരു അശോകവൃക്ഷം വെട്ടിക്കളഞ്ഞതിന് (തന്റെ പേരുള്ള മരം) അന്തഃപുരത്തിലെ നാനൂറോളം സ്ത്രീകളെ ആഹിംസാവാദിയും വളരെ ദയാലുവുമായ അശോകന്‍ കൊന്നുകളഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നും ഇതില്‍ പറയുന്നു. ഇതൊക്കെ അവര്‍ തന്നെ പറയുന്നതാണ്. അല്ലാതെ ഏതെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണമതക്കാരായ ശത്രുക്കള്‍ പറഞ്ഞു പരത്തുന്നതല്ല.

ഒരു ശാസനത്തില്‍ അശോകന്‍ രാജ്യത്തെ വനവാസികളെ ഒന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ പറയുന്നത് കേട്ട് നടന്നോളണം. വെറുതെ എന്നെക്കൊണ്ട് ഹിംസ ചെയ്യിപ്പിക്കരുത്. (പി.സി ജോര്‍ജ്ജിനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു എനിക്ക്.:-)) ''They are told that despite his remorse Beloved of the Gods has the power to punish them if necessary, so that they should be ashamed of their wrong and not be killed.''

കുറ്റം പറയാന്‍ പറ്റില്ല. കുറ്റവാളികളോടുള്ള ക്രൂരത രാജാവിന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. (പീഢിപ്പിക്കുന്നവനാണ് രാജാവ്. ''Those who administer torture and maiming are called kings.'' Suttavibhanga) അതുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ദോഷവും രാജാവിനെ ഏശില്ല. മിലിന്ദ പ്രശ്ന എന്ന ബുദ്ധിസ്റ്റ് ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ഈ കാര്യം വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്.

The Blessed One said, ‘''Doing no injury to anyone, dwell full of love and kindness in the world. Yet he also said, Restrain him who deserves restraint and encourage him who deserves encouragement.’Now, restraint means the cutting off of hands and feet, imprisonment and so forth.............

''Now you have come round to the sense in my question.For how, venerable Nàgasena, is a robber to be subdued?''

''Thus, great king: if deserving rebuke let him be rebuked, if deserving a fine let him be fined, if deserving banishment let him be banished, if deserving death let himbe put to death.''

''Is then, Nàgasena, the execution of robbers part of the doctrine laid down by the Tathagata?

''Certainly not, O king. Whosoever may be put to death, he does not suffer execution by reason of the opinion put forward by the Tathagata. He suffers by reason of what he himself has done.''


നമ്മുടെ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ അശോകനേയും മറ്റു ബുദ്ധിസ്റ്റ് രാജാക്കന്മാരെയും അഹിംസയുടെ അപ്പോസ്തലന്മാരായി അവതരിപ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ട് പിടിച്ചു ശ്രമിക്കുന്നത് വെറുതെയാണ്. ബുദ്ധിസത്തേക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ സോഴ്സ് മെറ്റീരിയല്‍ അംബേദ്ക്കര്‍ സാഹിത്യവും ബുദ്ധനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുള്ള ചില സാരോപദേശ കഥകളും മാത്രമാണല്ലോ.

അശോകന്റെ അഹിംസാ താല്പര്യം കാണിക്കാന്‍ നമ്മുടെ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ എടുത്തലക്കുന്ന തെളിവുകള്‍ നല്ല രസമാണ്. 243 BCE യിലെ ഒരു ശാസനത്തില്‍, മാസത്തിലെ ചില ദിവസങ്ങളില്‍ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതോ അവയുടെ വരിയുടക്കുന്നതോ നിരോധിച്ചതായി പറയുന്നുണ്ട്. ഇത് അശോകന്റേയും അതുവഴി ബുദ്ധിസത്തിന്റേയും അഹിംസാ താല്പര്യത്തിനു തെളിവായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടാറുണ്ട്. ചില ദിവസങ്ങളില്‍ മാത്രം ജന്തുദ്രോഹം ഒഴിവാക്കുന്നതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? ഇന്ന് കൊല്ലേണ്ടതിനെ ഇന്നലെയോ നാളെയോ കൊല്ലും. അത്ര തന്നെ. ഇനി വേറൊന്ന് വളരെ പ്രസിദ്ധമായ 257 BCE ലെ ശാസനമാണ്. അഹിംസ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന എല്ലായിടത്തും വലിയ കാര്യമായി ഈ ശിലാശാസനം ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം.

''Formerly, in the kitchen of the king, hundreds of thousands of animals were killed every day to make curry. But with the writing of this Dhamma edict only three creatures, two peacocks and a deer, are killed and the deer not always. And in time, not even these three creatures will be killed.''

തീര്‍ച്ചയായും ദിവസവും ആയിരക്കണക്കിന് മൃഗങ്ങളെ കൊന്നിരുന്നത് അശോകനു മാത്രം തിന്നാനായിരിക്കില്ലല്ലോ. സേവകര്‍ക്കും സില്‍ബന്ധികള്‍ക്കും കൂടിയായിരിക്കാം. അപ്പോള്‍ നിലവില്‍ കൊന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു മയിലുകളുടെയും ഒരു മാനിന്റെയും മാംസം ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ്? അത് അശോകനു വേണ്ടിയായിരിക്കും എന്ന് അനുമാനിക്കുന്നതാണ് യുക്തിസഹം. രാജാവ് മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെയാര്‍ക്ക്? അതായത് ബാക്കിയുള്ള തന്റെ ആശ്രിതര്‍ക്ക് മാംസഭക്ഷണം നിരോധിച്ചു. മയിലിറച്ചിയും ഇടക്കൊക്കെ മാനിറച്ചിയും ഇനി മുതല്‍ അശോകന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് തട്ടും. (അശോകന്റെ പ്രീയപ്പെട മാംസം മയിലിന്റേതായിരിക്കാം) ഇതാണ് മഹാനായ അശോക ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ ഹിപ്പോക്രസി. ഇത് പണ്ടത്തെ ഒരു തറവാട്ടു കാരണവര്‍ ചെലവ് കുറക്കാന്‍ തനിക്കു മാത്രം മൂന്നു നേരം ചോറും അനന്തിരവന്മാര്‍ക്കൊക്കെ ഒരു നേരം കഞ്ഞിയും ഏര്‍പ്പാടാക്കിയ പോലെയാണ്. എത്ര മഹത്തായ ത്യാഗം. അല്ലെ? ചില കുടിയന്മാര്‍ താന്‍ ഉടനെ കുടി നിര്‍ത്തും എന്ന് പറയുന്നപോലെ താനും ഭാവില്‍ കുറേശ്ശേയായി മാംസ ഭക്ഷണം നിര്‍ത്താന്‍ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട് എന്നും ശിലാശാസനത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. (ആ ''...and the deer not always. And in time, not even these three creatures will be killed'' ലെ ഒരു ക്ഷമാപണ ടോണ്‍ കേട്ടാലറിയില്ലെ, മൂപ്പര് മാംസ ഭക്ഷണം നിര്‍ത്തിയിരിക്കാന്‍ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. :-) പിന്നെ ഇതൊക്കെ ശിലയില്‍ കൊത്തിവയ്ക്കുന്നത് തന്റെ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ ആചന്ദ്രതാരം അറിയപ്പെടണം എന്ന ഉദ്ദേശത്തിലാണ്. എങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഭാഗികമായി മാംസാഹാരം ഒഴിവാക്കി എന്ന അര്‍ദ്ധ ലക്‌ഷ്യം എഴുതി വയ്ക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ?മുഴുവനായിട്ട് പോരായിരുന്നോ?)

അപ്പോള്‍ ബുദ്ധിസം ശരിക്കും വെജിറ്റേറിയനിസം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നോ? ബുദ്ധന്‍ വെജിറ്റേറിയന്‍ ആയിരുന്നു അഥവാ വെജിറ്റേറിയനിസം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നതോ വ്യാപകമായ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്. ബുദ്ധിസത്തിലെ പ്രമാണങ്ങളായ തൃപിടകങ്ങളില്‍ ഒരിടത്തും ബുദ്ധന്‍, ഭിക്ഷുക്കളോ ഗൃഹസ്ഥരായ തന്റെ അനുയായികളോ മാംസം കഴിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.  ബുദ്ധന്‍ മാംസഭക്ഷണം നിരോധിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, അതിന്റെ പേരിലാണ് ബന്ധുവായ ദേവദത്തന്‍ സംഘം വിട്ടു പോകുന്നതു തന്നെ.''For as long as life lasts, let them not eat fish or meat (maccha mamsam). Whoever does so would be stained by a fault.''(Vinaya II,197) എന്ന ദേവദത്തന്റെ അഭിപ്രായം തരിമ്പും മാനിക്കാന്‍ ബുദ്ധന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല.) ബുദ്ധന്‍ മാംസം ഭക്ഷിച്ചിരുന്നതായി ധാരാളം ഇടങ്ങളില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. (വിനയ-1:239, വിനയ-3:208) മൃഗത്തെ തങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി പ്രത്യേകം കൊന്നതാണ് എന്ന് കാണുകയോ, കേള്‍ക്കുകയോ സംശയിക്കുകയോ അരുത് എന്ന് മാത്രമെ ബുദ്ധന് അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

''Jivaka, I say there are three occasions in which meat should not be eaten: when it is seen, heard or suspected that the living being has been killed for sake of a Bhikku. I say: Meat should not be eaten on these three occasions. I say that there are three occasions in which meat may be eaten: when it is not seen, not heard, and not suspected, that the living being has been killed for the sake of the Bhikku, I say: Meat may be eaten on these three occasions.'' (Jivaka Sutta- Majjhima Nikaya: 55)

തങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ് മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നത്‌ എന്നറിഞ്ഞാല്‍ ഭിക്ഷുക്കള്‍ ആ മാംസം ഭക്ഷിക്കരുത് എന്ന ബുദ്ധന്റെ വിലക്ക് പോലും വെറും വാചകമടി മാത്രമായിരുന്നിരിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. കാരണം എതിരാളികളായ ജൈനര്‍ തെരുവുകള്‍  തോറും ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു നടന്നതായി അംഗുത്തര നിഖായയില്‍ കാണാം. 

 ''Many Jains went through the town, through the main roads and side streets, the alleys and the lanes, waving their arms and shouting, ''The general Siha has this very day slaughtered a large creature to feed it to the monk Gotama and he is going to eat it knowing that it was slaughtered specifically for him.’''(Anguttara Nikaya IV,187)

(ഈ സൈന്യാധിപനായ ജനറല്‍ സിഹ നേരത്തെ ജൈന വിശ്വാസിയായിരുന്നു. ബുദ്ധന്‍ അയാളെ തട്ടിയെടുത്തതാണ്. തങ്ങളുടെ പണക്കാരനും പ്രമാണിയുമായ രക്ഷാധികാരി മറുകണ്ടം ചാടിയതിന്റെ ചൊരുക്കു കൂടിയാണ് ബുദ്ധനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്‌ ജൈനര്‍ തീര്‍ക്കുന്നത്.

(Aside point:.... ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും തമ്മിലുള്ള ഈ ശത്രുതയും മത്സരവും നമ്മുടെ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ആരെങ്കിലും? അവ രണ്ടും സഹോദര മതങ്ങളും, ബ്രാഹ്മണര്‍ അവരുടെ ശത്രുക്കളും ആയിരുന്നു എന്നാണ് നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത്.)

അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ മൃഗത്തെ കൊല്ലുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല, കേട്ടില്ല, അറിഞ്ഞില്ല എന്നത് ഒരു ബുദ്ധഭിക്ഷുവിന്‌ പറയാന്‍ കൊള്ളുന്ന ന്യായമാണോ? ''Before, while doing and after having done a deed one should reflect, ‘Will this action lead to my own or others’detriment?'' (Majjhima Nikaya I,416) എന്ന ബുദ്ധവചനം ബുദ്ധനെങ്കിലും ശരിയായി ഉള്‍ക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ അത്തരമൊരു ന്യായം നിലനില്‍ക്കില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. കശാപ്പുകാരന്‍ മൃഗത്തെ കൊല്ലുന്നത്‌ മാംസത്തിനു ആവശ്യക്കാരുണ്ട് എന്നറിയുന്നതുകൊണ്ടാണ്. തങ്ങള്‍ മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നത് നിര്‍ത്തിയാല്‍ കശാപ്പുകാരന്‍ കശാപ്പും നിര്‍ത്തും എന്നറിയാന്‍ വയ്യാത്തവനാണോ ബുദ്ധന്‍? ''Think, ‘''As am I so are others. As are others so am I’and neither kill nor cause killing.'' (Sutta Nipata 705) എന്നും ബുദ്ധന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മാംസം ഭക്ഷിക്കാനുള്ള തീരുമാനമല്ലേ കൊലക്ക് കാരണം?

“ഇതാ മറ്റൊരു ബുദ്ധ വാക്യം..... ''I have love for footless creatures. I have love for the two-footed. I have love for the four-footed and I have love for many-footed creatures.''(Anguttara Nikaya II,72) ഇങ്ങനെയൊക്കെ വാചകമടിച്ച ശേഷം മൃഗത്തെ കൊല്ലുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല, കേട്ടില്ല, അറിഞ്ഞില്ല എന്ന ന്യായവും പറഞ്ഞു വയറു നിറയെ ഇറച്ചി വരട്ടിയത് തട്ടുന്നത് ജൈനര്‍ പരിഹസിച്ചതില്‍ ഒരു അത്ഭുതവുമില്ല. ജൈനര്‍ ഇപ്രകാരം ബുദ്ധന്റെ ഹിപ്പോക്രസിയെ പരിഹസിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് അക്കാലത്ത് മാംസ ഭക്ഷണം പൊതുവേ സാധാരണമാണെങ്കിലും ആധ്യാത്മിക മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നവര്‍,അവര്‍ ഏതു വിഭാഗമാണെങ്കിലും മാംസം കഴിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കണം എന്ന ആശയം പതുക്കെ വേരു പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയായിരിക്കാം.

ബുദ്ധിസം കണ്ടു പേടിച്ചിട്ടാണ് ബ്രാഹ്മണര്‍ മാംസഭക്ഷണം നിര്‍ത്തിയത് എന്നാണ് നമ്മുടെ പോപ്പുലര്‍ തിയറി. (വേദങ്ങളിലും മഹാഭാരതത്തിലും രാമായണത്തിലും മാംസഭക്ഷണം ചികഞ്ഞു പോകുന്ന ബുദ്ധിജീവി ബുദ്ധിസത്തില്‍  മാംസ ഭക്ഷണം ഇല്ലേ ഇല്ല എന്ന മുന്‍പേ ഉറപ്പിച്ച പോലെയാണ്.) ബുദ്ധ ഭിക്ഷുക്കളും ഭിക്ഷുണികളും ഒഴിവാക്കേണ്ട ചില മംസങ്ങളെപ്പറ്റി വിനയ പിടകത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. (Vinaya I,218-8) അതായത് മറ്റുള്ളവ കഴിക്കുന്നതിനു വിരോധമില്ല എന്നാണല്ലോ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. മരുന്നായി മാംസരസവും (Vinaya I,206) മത്സ്യം, മുതല, പന്നി, കരടി ഇവകളുടെ നെയ്യും ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും സൂചനകളുണ്ട് (Vinaya I,200)

അപ്പോള്‍ 'ഒറിജിനല്‍' ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ (ഥേരാവാദക്കാര്‍, ഹീനയാനക്കാര്‍) മാംസഭക്ഷകരായിരുന്നു എന്നതിന് ഒരു സംശയവുമില്ല. പില്‍ക്കാല ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ പോലും (മഹായാനക്കാര്‍ എന്ന് പറയാമെങ്കിലും മഹായാന ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പോലും സസ്യ ഭക്ഷണത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന അധികം ഭാഗങ്ങളൊന്നുമില്ല‍. അവരില്‍ത്തന്നെ ചില വിഭാഗങ്ങളും മാംസം കഴിക്കും. (സസ്യഭക്ഷണത്തെ കാര്യമായി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന മഹായാന ഗ്രന്ഥമായ നിര്‍വ്വാണ സൂത്രത്തില്‍ തന്നെ ആശ്രമത്തിലെ സ്വത്തുവകകള്‍ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ആവശ്യമെങ്കില്‍ കൊലപാതകം പോലും ചെയ്യാം എന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. അത്രയ്ക്കുണ്ട് മൃഗഹത്യ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പോലും അഹിംസയോടുള്ള പ്രതിപത്തി.)

പിന്നെ വജ്രയാന ബുദ്ധിസ്റ്റുകളും മാംസ ഭക്ഷകരാണ്. ബ്രാഹ്മണര്‍ മാംസം ഉപേക്ഷിച്ചത് ബുദ്ധന്റെ സ്വാധീനം മൂലമാണ് എന്ന് വാദിക്കുന്നവര്‍ ആ ക്രെഡിറ്റ് ശരിക്കും ജൈനമതത്തിന് കൊടുക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. മൃഗഹത്യയും മാംസ ഭക്ഷണവും ആദ്യം മുതല്‍ക്കു തന്നെ ജൈനമതത്തില്‍ വിലക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ അങ്ങനെ ഒരു കൂട്ടര്‍ക്ക് ക്രെഡിറ്റ് കൊടുക്കണം എന്ന നിര്‍ബന്ധത്തിന്റെ കാര്യം? ബ്രാഹ്മണര്‍ക്കെന്താ സ്വയം ആലോചിച്ചു അത്തരമൊരു തീരുമാനത്തില്‍ എത്തിക്കൂടെ? (അതെങ്ങനെയാ പറ്റുക അല്ലെ? അവരില്‍നിന്നു നല്ലതൊന്നും വരാന്‍ പാടില്ല എന്നാണു 'ബുദ്ധിജീവി' തീരുമാനം. നല്ലതൊക്കെ വരേണ്ടത് ബുദ്ധിസ്റ്റ് സ്വാധീനം മൂലമായിരിക്കണം. ഒടുവില്‍ ഒരു ഫുട്ട് നോട്ട് മാതിരി ജൈനരെയും വേണമെങ്കില്‍ സൂചിപ്പിക്കാം. (പക്ഷേ മോശം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം മുഴുവന്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് മാത്രമാണ്. :-))

ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ ‍സസ്യഭുക്കുക്കളായതിനു പിന്നില്‍ ബുദ്ധന്റെ സ്വാധീനമല്ല, മിക്കവാറും അവരുടെ ശത്രുക്കളായിരുന്ന ജൈനരുടെയും, ദേവദത്തന്റേയും തന്നെ  സ്വാധീനമായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. ബ്രാഹ്മണര്‍ അവരുടെ ശത്രുക്കളെ അനുകരിച്ചു മാംസ ഭക്ഷണം ഒഴിവാക്കി എന്ന തിയറി തന്നെ ഇവിടെയും ഉപയോഗിക്കാം. ബ്രാഹ്മണരേക്കാള്‍ ബൌദ്ധരുടെ ശത്രുക്കള്‍ ജൈനരും ദേവദത്തന്റെ സന്യാസി സമൂഹവുമായിരുന്നു. (ദേവദത്തന്‍ ഒട്ടും സ്വാധീനം കുറവല്ലാത്ത വ്യക്തിയായിരുന്നു എന്നതിന് സൂചനകളുണ്ട്. ബുദ്ധനു ശേഷം ആയിരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഫാഹിയാന്‍ ഇന്ത്യ സന്ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ ദേവദത്തന്റെ അനുയായികളായ സന്യാസിമാരെ കണ്ടതായി പറയുന്നുണ്ട്.)

ചൈനയിലെ ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ പൊതുവേ വെജിറ്റേറിയന്‍ സ്വീകരിച്ചപ്പോള്‍ ടിബറ്റിലേയും, മംഗോളിയയിലെയും, ബൂട്ടാനിലെയും, ജപ്പാനിലെയും ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ മാംസ ഭക്ഷണത്തിന് ബുദ്ധവചനങ്ങളില്‍ നിന്നു തന്നെ ന്യായീകരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി. (ഞാന്‍ കണ്ടില്ല, കേട്ടില്ല, അറിഞ്ഞില്ല എന്ന കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കല്‍ ന്യായം കൂടാതെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മോശം കര്‍മ്മഫലം ഉണ്ടാകില്ല എന്നും തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആര് തീരുമാനിച്ചു? മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവര്‍ തന്നെ അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചു.) ശ്രീലങ്കയിലെ ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ മാംസം കഴിക്കില്ലെങ്കിലും ചിലര്‍ മത്സ്യം കഴിക്കും. ചിലര്‍ പശു ഇറച്ചി ഒഴിവാക്കി മറ്റുള്ള മാംസങ്ങള്‍ കഴിക്കും. ബര്‍മ്മ, തായ് ലാന്‍ഡ്, കംബോഡിയ ബൌദ്ധര്‍ പൊതുവേ മാംസ ഭക്ഷകരാണ്.

ബര്‍മ്മയിലെ ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ പശു, പോത്ത്  മുതലായ  വലിയ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലില്ല. വലിയ ജീവികളെ കൊന്നാല്‍  വലിയ പാപം. അത് താങ്ങാനാവില്ല. എന്നുവച്ച് ഇറച്ചി അവയുടെ ഇറച്ചി തിന്നുന്നതിന് വിരോധവുമില്ല. വലിയ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്ന പണി മുസ്ലീംങ്ങളെ ഏല്‍പ്പിക്കും. അതിന്റെ പേരില്‍ അവരോടു വെറുപ്പാണ് താനും. എന്നാല്‍ കോഴി, താറാവ് തുടങ്ങിയവയെ കൊന്നാല്‍ ചെറിയ പാപമേ ഉള്ളൂ. അത് അവനവനു മാനേജ് ചെയ്യാം. അതുകൊണ്ട് അവയെ തനിയെ കൊല്ലും.

കശാപ്പുകാര്‍, നായാട്ടുകാര്‍, മുക്കുവര്‍, ആരാച്ചാര്‍മാര്‍ തുടങ്ങിയവരൊന്നും ധര്‍മ്മനുഷ്ഠാനമില്ലാത്തവരാണ് എന്നാണു ബുദ്ധന്റെ അഭിപ്രായം. (Samyutta Nikaya II,256). ഇത് ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗമാക്കുന്നവരെ കള്ളന്മാരും കൊലപാതകികളുമായി തുലനപ്പെടുത്തുന്നതും മുന്‍പ് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു (Therigatha 240-3). എല്ലാവരും ജീവനെടുക്കുന്നവരാണല്ലോ. ശരി... മാംസം വില്‍ക്കുന്നവരെയും അപ്രകാരം തന്നെ മോശക്കാരായാണ് കണക്കാക്കുന്നത് (Anguttara Nikaya III,208). അതും സമ്മതിക്കാം. അതായത് മൃഗത്തെ കൊല്ലുന്നവനും അതിന്റെ മാംസം വില്‍ക്കുന്നവനും പാപിയാണ്. എന്നാല്‍ രസം അതല്ല, അവരില്‍നിന്നു മാംസം വാങ്ങി തട്ടുന്നവന് എന്തെങ്കിലും പാപം ഉള്ളതായി ബുദ്ധിസം പറയുന്നില്ല. മാംസം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതും വില്‍ക്കുന്നതും പാപമാണെങ്കില്‍ അത് വാങ്ങുന്നതും പാപമല്ലേ?

അതുപോലെ ബുദ്ധന്‍ തന്റെ ഗൃഹസ്ഥരായ അനുയായികള്‍ക്ക് അഞ്ചു തൊഴിലുകള്‍ നിഷേധിച്ചിട്ടുണ്ട്. (1) ആയുധങ്ങളുടെ നിര്‍മ്മാണവും വ്യാപാരവും (2) അടിമകച്ചവടം (3) മാംസ വ്യാപാരം (4) മദ്യ വ്യാപാരം (5) വിഷങ്ങളുടെ ഉത്പാദനവും വ്യാപാരവും. (Anguttara Nikaya III.208) ഏറ്റവും നികൃഷ്ടമായ ഈ തൊഴിലുകള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് ബഹിഷ്ക്രിതരാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ തൊഴിലുകള്‍ മോശമാകുന്നത്? എല്ലാം ജീവനെടുക്കുന്ന (കള്ളിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ബോധം എടുക്കുന്ന) തൊഴിലുകളാണ്. ആയുധമുണ്ടാക്കുന്ന കൊല്ലന്‍ ആരെയും കൊല്ലാനുള്ള ദ്രോഹചിന്തയോടെയല്ല ഒരു അമ്പുണ്ടാക്കുന്നതെങ്കിലും അതൊരു ജീവനെടുക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പണിയും അവരുണ്ടാക്കുന്ന ആയുധങ്ങള്‍ വില്പന നടത്തുന്നതും ഒരു മോശം തൊഴിലാണ്. എന്നാല്‍ ആയുധം വാങ്ങുന്നവനോ കൈവശം വയ്ക്കുന്നവനോ (ശരിക്കും ദ്രോഹചിന്ത ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യതയുള്ള ആള്‍) അത്തരം പാപമൊന്നും ഏല്‍ക്കുന്നതായി പറയുന്നുമില്ല.

അതുപോലെതന്നെയാണ് മാംസം വാങ്ങി ഭക്ഷിക്കുന്നവനെയും പാപത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നത്. കശാപ്പുകാരനും വില്‍പ്പനക്കാരനും മാത്രമേ പാപമുള്ളൂ. അത് കഴിക്കുന്നവന് പാപമില്ല. ആയുധം ഉണ്ടാക്കുന്നവനും വില്‍ക്കുന്നവനും മാത്രമേ പാപമുള്ളൂ. അത് വാങ്ങി ഉപയോഗിക്കുന്നവനു പാപമില്ല. (ബുദ്ധന്റെ ഹിപ്പോക്രസി നോക്കൂ.... തനിക്കു മാംസം താല്പര്യമായതുകൊണ്ട് അത് കഴിക്കുന്നത് പാപമല്ല. തന്റെ സ്വന്തക്കാരും ആശ്രയ ദാതാക്കളുമായ ക്ഷത്രീയര്‍ക്ക് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതുകൊണ്ട് ആയുധം കൊണ്ട് നടക്കുന്നതും പാപമല്ല.)

(Aside point:..... കേരളത്തില്‍ പരമ്പരാഗതമായ കള്ളു ചെത്തുകാരായ ഈഴവര്‍ ബുദ്ധമാതാനുയായികളായിരുന്നു എന്നാണ് നമ്മുടെ ചില  ഓണ്‍ലൈന്‍ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ പറയുന്നത്. ബുദ്ധന്‍ സംശയലേശമെന്യെ പുറംതള്ളിയ ഈ തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ എങ്ങനെ ബൌദ്ധരായി? ബുദ്ധിസം ഫാഷനായപ്പോള്‍ അതിന്റെ അവകാശം ഞങ്ങള്‍ക്കാണ് എന്ന് ഉന്നയിക്കുന്നതാണോ?)

ഹുയാന്‍സാങ്ങ് (602–664) ഇന്ത്യയിലെ ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളേക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ അവര്‍ സസ്യാഹാരികളാണെന്നുപറയുന്നില്ല. അപ്പോള്‍ ആ കാലം വരെയെങ്കിലും ഇവിടെയുള്ള എല്ലാ മതസ്ഥരും മാംസഭുക്കുക്കളായിരുന്നു എന്ന് കരുതാം. ബൌദ്ധരും ബ്രാഹ്മണരും വ്യാപകമായി സസ്യാഹാരികളായത് അപ്പോള്‍ അതിനൊക്കെ ശേഷമായിരിക്കാം. ആളുകള്‍ മാംസം ഭക്ഷിച്ചിരുന്നോ ഇല്ലയോ എന്നല്ല എന്തു തരം മാംസമാണ് ഭക്ഷിച്ചിരുന്നത് എന്നതായിരുന്നു പ്രധാനം എന്ന് ഹുയാന്‍സാങ്ങ് പറയുന്നു. പശു, പട്ടി, പന്നി ഇവകളുടെയൊക്കെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവര്‍ സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് ബഹിഷ്ക്രിതരാകുമത്രെ. (പശു മാംസം ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് മാത്രമൊന്നുമല്ല നിഷിദ്ധമായിട്ടുളത്.)

എല്ലാ ബുദ്ധിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും (ഥേരാവാദ, മഹായാന, ടിബറ്റന്‍ ബുദ്ധിസം ഏതായാലും) പൊതുവായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. കശാപ്പുകാര്‍, തുകല്‍ പണിക്കാര്‍, നായാടികള്‍, മുക്കുവര്‍ തുടങ്ങി മൃഗദ്രോഹികളായ എല്ലാവരും സമൂഹത്തിനു പുറത്താണ്. അവിടത്തെ ദളിതരാണ്. ജപ്പാനിലെ Burakumin ഇത്തരം 'നികൃഷ്ട്ട' ജോലികള്‍ ചെയ്യുന്ന ഒരു അധഃകൃത വിഭാഗമാണ്‌. അതുപോലെ ടിബറ്റിലെ കശാപ്പുകാരും തുകല്‍പ്പണിക്കാരുമായ Ragyapa വിഭാഗം. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് ഇവര്‍ കൊണ്ട് വരുന്ന ഇറച്ചി തട്ടാം. തുകല്‍ ഉപയോഗിക്കാം. എന്നാല്‍ ഈ പണികള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ മോശക്കാരാണ്. (രസകരമായ കാര്യം മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുക്കുന്നവര്‍ ഒരിക്കലും ബുദ്ധസമൂഹത്തില്‍ ഇതുപോലെ അരികുവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടില്ല എന്നതാണ്. ബുദ്ധന്‍ ഒരു ക്ഷത്രീയനായിരുന്നു, അവരൊക്കെ  സ്വന്തം അനുയായികളുമായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ അത്?)

അപ്പോള്‍ ചില തരം മാംസം കഴിക്കുന്നവരും (പശു, പന്നി) ജീവഹത്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിലുകള്‍ ചെയ്യുന്നവരും (കൊല്ലന്‍, നായാടി, കശാപ്പുകാരന്‍, തുകല്‍പ്പണിക്കാരന്‍ മുതലായവര്‍ ‍) ബുദ്ധിസ്റ്റ് ലോകത്ത് അധഃകൃതരായിരുന്നു. സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് നിഷ്കാസനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. അപ്പോള്‍ ''ബുദ്ധിസ്റ്റ് ഇന്ത്യയില്‍'' (ബുദ്ധിസം ഇന്ത്യയില്‍, വിശേഷിച്ചും അശോകന്റെ ഒക്കെ കാലത്തും അതിനു ശേഷവും ഏറെ കാലം വെന്നിക്കൊടി പാറിച്ചിരുന്നു എന്നാണല്ലോ ചരിത്ര പണ്ഡിതന്മാര്‍ പറയുന്നത്) ചില വിഭാഗം ജനങ്ങള്‍ അധഃകൃതരായതിനു പിന്നില്‍ ബുദ്ധിസ്റ്റ് സ്വാധീനം എത്രമാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കും? മറ്റുള്ള എല്ലാ ബുദ്ധിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും ബുദ്ധിസം കൊണ്ട് അയിത്തവും വിവേചനവും ഉണ്ടാകാമെങ്കില്‍ ഇവിടെ മാത്രം ഈ കാര്യം വിശദീകരിക്കാന്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ബുദ്ധിസത്തെ ഒഴിവാക്കുന്നത്? ഇവിടുത്തെ സംസ്കാരത്തിലെ കൊള്ളാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം അത് ബുദ്ധിസത്തിന്റെ സ്വാധീനം അംഗീകരിക്കുന്ന ബുദ്ധിജീവികള്‍ അയിത്തത്തിന്റെയും മറ്റും ഉത്തരവാദിത്വം ബ്രാഹ്മണരുടെയും മനുസ്മൃതിയുടെയുമൊക്കെ തലയിലിടുകയാണ് പതിവ്. ഏതു കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഇവിടെ മനുസ്മൃതി അംഗീകൃത നിയമസംഹിതയായിരുന്നിട്ടുള്ളത്?

ബുദ്ധനെ കല്ലെറിഞ്ഞു തീര്‍ന്നിട്ടില്ല :-) ...... തുടരും.

--

4 അഭിപ്രായങ്ങൾ:

മിഥുന പറഞ്ഞു...

"കൂടുതല്‍ നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി നശ്വരമായ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല എന്നാണ് ബുദ്ധിസ്റ്റ് ന്യായം."
ബുദ്ധിസത്തെ കുറിച്ച് ഇത്രയും മെനക്കെട്ട് റിസര്‍ച്ച് നടത്തിയതല്ലേ, ഈ ലിങ്കുകളില്‍ കാണുന്ന സംഭവത്തിന്‍റെ നിജസ്ഥിതി എന്താണെന്ന് പറഞ്ഞു തരാമോ?
http://news.discovery.com/history/archaeology/mummified-monk-sits-inside-ancient-buddha-statue-150223.htm
http://www.tamqui.com/buddhaworld/Self-mummification
http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/germany/11432544/Mummified-monk-revealed-inside-1000-year-old-Buddha-statue.html
(ആദ്യമായി ഇത് വായിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും പേടിച്ചുപോയി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒട്ടും അതിശയോക്തിയാവില്ല. അത്രയ്ക്ക് ഭയാനകമായാണ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്.)

മിഥുന പറഞ്ഞു...

വേറൊരു സംശയം:
"സ്വധര്‍മ്മം ചെയ്യുന്നതാണ് നിനക്ക് നല്ലത്, അന്യന്റെ ധര്‍മ്മം ഭയാനകമാണ് എന്ന് കൃഷ്ണന്‍ അര്‍ജ്ജുനനോട് പറഞ്ഞത് തന്നെയല്ലെ ഇവിടെ ബുദ്ധനും ആ സൈനികരോട് പറയാതെ പറയുന്നത്?"
അങ്ങനെ നോക്കിയാല്‍, ഒരു ക്ഷത്രിയനായ സിദ്ധാര്‍ത്ഥ ഗൌതമന്‍(അതും രാജാവിന്‍റെ മകന്‍) ഇങ്ങനെ 'ബുദ്ധ'നായി നടക്കുന്നതും തെറ്റല്ലേ?

bright പറഞ്ഞു...

@ മിഥുന

ആദ്യത്തേത് കുറെ എഴുതാനുണ്ട്. മടി. :-)

രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യം....ചെറുപ്പത്തിലുള്ള സന്യാസം അംഗീകൃത രീതിയല്ല. വൈദിക മതത്തില്‍ വിവാഹം കഴിച്ചു മക്കളുണ്ടായി ആ മക്കളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞാലെ(അനന്തരാവകാശിയെ ഉറപ്പു വരുതിയിട്ടേ) വാനപ്രസ്ഥവും സന്യാസവും അനുവദിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ. അതാണ്‌ ബുദ്ധന്‍ തെറ്റിച്ചത്. പിന്നെ രാജസേവകരെ ഒഴിവാക്കിയത് രാജാവിനെ പിണക്കണ്ട എന്ന് കരുതിയല്ലെ?

മിഥുന പറഞ്ഞു...

മടിയൊക്കെ മാറ്റിവച്ചിട്ട് ആദ്യത്തേതും കൂടി ഒന്ന് എഴുതൂ...ഇത് വായിച്ചിട്ട് കുറേ ദിവസം എനിക്ക് എന്തോ വല്ലാത്ത ഒരു വികാരമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പുണ്യവും മഹത്വവും സമ്പാദിക്കുന്നതിലും ഭേദം വല്ല നരകത്തിലും പോകുന്നതാണ്.
ഒരു സംശയം കൂടി:
എല്ലാവരും ബുദ്ധന്‍റെ ത്യാഗത്തെയും മഹത്തായ ആശയങ്ങളെയുമൊക്കെയാണ് വാഴ്ത്തുന്നത്. എല്ലാം തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ ആണെന്ന് ഇവിടെ പറയുന്നു. ശരി. കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കില്‍ ബുദ്ധന് ഇങ്ങനെ നടക്കേണ്ട കാര്യമെന്തായിരുന്നു? ഇനിയിപ്പം, രാജ്യവും ചെങ്കോലും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും(താല്‍പര്യം ഇല്ലാത്തവര്‍, അത്രയും ഉത്തരവാദിത്തം കുറഞ്ഞു കിട്ടുമല്ലോ എന്ന് ആശ്വസിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്) ഇത്ര മേനക്കേടൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ നല്ല ലാവിഷായി കഴിയാമായിരുന്നല്ലോ?

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails